Luisteren naar je lijf: Bewegen op een manier die je juist energie gééft

De lente doet altijd iets met me. Zodra het weer wat lichter wordt en je die eerste zon voelt, denk je toch: oké… ik moet weer wat gaan doen. Alleen je lichaam werkt niet altijd mee.

Ik merk de laatste jaren wel dat het anders voelt dan vroeger. Niet dat het niet meer gaat, maar dingen die eerst vanzelf gingen, kosten gewoon wat meer moeite. Je lijf reageert anders en daar moet je soms even aan wennen.

En soms voelt het ook gewoon alsof je lichaam niet echt meewerkt. Ik merk het vooral aan kleine dingen. Mijn schouders zaten altijd al wel eens vast, maar het gebeurt nu gewoon sneller. En dat voel je meteen.

Wat mij echt stoort, is hoe snel je te horen krijgt dat het er “gewoon bij hoort”. In mijn geval zei een vrouwelijke huisarts dat letterlijk tegen me: dit hoort er gewoon bij als je ouder wordt. Daar heb ik me nooit bij neergelegd.

Want veel van die klachten hebben gewoon te maken met hoe je beweegt, hoe je eet, hoeveel spanning je vasthoudt en hoeveel rust je neemt. Dat zijn geen vage dingen. Daar heb je gewoon invloed op.

Rond je vijftigste verandert er natuurlijk wel iets in je lichaam. Je spieren reageren anders, je hormonen veranderen en je gewrichten hebben soms wat meer aandacht nodig.

Voor mij betekende dat vooral dat ik anders naar bewegen ben gaan kijken. Vroeger dacht ik: trainen is veel zweten, moe worden, doorgaan. Gewoon even knallen en klaar.

Wat voor mij nu beter werkt, is dat ik bewuster train. Soms rustig, zoals yoga of mobiliteit, maar ook gewoon krachttraining. Alleen niet meer zoals vroeger, dat je er gewoon doorheen ging.

En dat is ook precies waarom de lessen in Chill Sisters niet draaien om extreme workouts, maar om beweging waar je lichaam echt iets aan heeft.

Wat ik steeds belangrijker ben gaan vinden, is trainen voor het echte leven. Niet sporten voor een strak lijf, maar bewegen zodat je lichaam het gewoon blijft doen in je dagelijks leven. Dat je dingen kunt tillen zonder dat het meteen zwaar voelt, dat je makkelijk de trap op en af loopt en gewoon je bed uit komt zonder dat alles meteen stijf aanvoelt.

Wat ik zelf ook heb moeten loslaten, is het idee dat het altijd lang moet duren. Het gaat eigenlijk niet eens om hoe lang je traint. Het gaat er meer om dat je het gewoon blijft doen. Niet één keer alles geven ….. en dan weer niks. Maar gewoon een beetje ritme erin krijgen.

Door de jaren heen ben ik ook anders naar ouder worden gaan kijken. We horen overal dat we jong moeten blijven. Anti-aging, terug naar hoe het vroeger was. Daar geloof ik dus niet in.

Vijftig is gewoon vijftig. Zestig is gewoon zestig. Daar hoef je je niet voor te schamen. Je gaat het toch niet winnen van de tijd. Waar het volgens mij wel om gaat, is hoe je met je lichaam omgaat, hoeveel energie je voelt en hoe goed je voor jezelf zorgt.

Daarom geloof ik veel meer in pro-aging. Je leeftijd omarmen en je lichaam ondersteunen, zodat het sterk, soepel en energiek blijft. Niet tegen de tijd in werken, maar zorgen dat je lichaam met je meebeweegt.

💛 Penny