Soms kun je het gevoel hebben dat je vooral bezig bent met doorgaan. Werken, zorgen, aanpassen, sterk zijn. Terwijl je ergens diep vanbinnen voelt dat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.
Dat gevoel herken ik zelf ook.
Ik luister graag naar Dr. Gabor Maté en sommige dingen die hij zegt, blijven echt hangen. Vooral wat hij vertelt over het gevoel van verloren zijn.
Niet alleen omdat het herkenbaar is, maar ook omdat hij het op een andere manier bekijkt. Minder alsof er iets mis is met je. Meer alsof je onderweg ergens de verbinding met jezelf bent kwijtgeraakt.
Volgens Dr. Maté begint dat vaak al jong.
Als kind leer je je aanpassen. Om liefde te krijgen, aandacht, goedkeuring. Je leert aanvoelen wat er van je verwacht wordt. Soms zo goed, dat je langzaam verder af komt te staan van wat je zelf voelt of nodig hebt.
En daarom raakt het mij zo, omdat ik zelf uit een groot gezin met elf kinderen kom. Ik ben de een-na-jongste en groeide op met het idee dat je moet luisteren naar je oudere broers en zussen. Als kind is het dan best lastig om echt gezien te worden.
Trauma is niet altijd groot en zichtbaar
We denken bij trauma vaak aan heftige gebeurtenissen. Maar volgens Maté kan het ook zitten in dingen die jarenlang ontbraken.
Het gevoel hebben dat je emoties lastig zijn. Altijd sterk moeten zijn. Je aanpassen om de sfeer goed te houden.
Wat ik heel goed kan begrijpen, is dat veel mensen daardoor zijn gaan twijfelen aan hun eigen gevoel. Daar heb ik zelf ook mee geworsteld. Alsof je jezelf langzaam hebt afgeleerd.
Altijd bezig met voldoen
We leven in een maatschappij waarin veel draait om presteren. Om resultaten, doorgaan, jezelf bewijzen.
En ergens leren we dat al vroeg. Goed gedrag wordt beloond en aanpassen ook. Vooral niet te lastig zijn. Alleen merk je op een gegeven moment soms dat je wel doorgaat, maar jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. En het kost veel energie.
Dat speelde bij mij op meerdere plekken. Op het werk, binnen mijn familie, maar ook in mijn eigen bedrijf. Alsof ik mezelf steeds opnieuw moest bewijzen. Alsof wat ik deed nooit helemaal genoeg was.
Daardoor bleef ik ook altijd bezig. Nieuwe ideeën, dingen mooier maken, beter maken, blijven creëren. Rust nemen vond ik lange tijd moeilijk. En ergens wilde ik ook altijd dat alles perfect was.
Weer leren luisteren naar jezelf
Wat ik mooi vind aan wat Dr. Maté zegt, is dat herstel niet begint bij jezelf “fixen”, maar bij eerlijk durven kijken naar wat je voelt en waar je jezelf bent gaan aanpassen.
Luisteren naar je lichaam is ook een belangrijke pijler binnen Chill Sisters. Toch merk ik zelf ook nog steeds hoe makkelijk je daarvan verwijderd kan raken. Vooral als je veel aan je hoofd hebt of blijft doorgaan.
Therapie heeft mij daar veel in geholpen. Vooral de gesprekken en inzichten die daaruit kwamen. Ook yoga, ontspanningslessen, rust nemen en beter mijn grenzen aangeven. Dit helpt mij om meer stil te staan bij wat ik eigenlijk nodig heb.
En soms zit dat juist in kleine momenten. Even rustig een kop thee drinken tussen het werken door. Vaker muziek opzetten waar je blij van wordt. Kleine pauzes nemen zonder meteen iets nuttigs te hoeven doen.
Tot slot
Wat me vooral bijblijft in wat Dr. Maté zegt, is dat veel mensen niet kapot zijn, maar zich vooral heel lang hebben aangepast.
En misschien zit juist daar ook de weg terug. Niet in iemand anders worden, maar langzaam weer dichter komen bij wie je eigenlijk altijd al was.
Ik hoop vooral dat vrouwen zichzelf hierin herkennen. En ook iets milder leren kijken naar zichzelf.
“Het gaat niet om wie je geworden bent om te overleven. Het gaat om wie je werkelijk bent.” — Dr. Gabor Maté
💛 Penny
