Waarom we nooit moeten stoppen met spelen als we ouder worden

‘We stoppen niet met spelen omdat we ouder worden. We worden ouder omdat we stoppen met spelen.’
– George Bernard Shaw

Ik vind het een interessante uitspraak. Spelen klinkt misschien kinderachtig, maar juist als je ouder wordt, is het belangrijk om die kant van jezelf niet kwijt te raken. Iets wat ik zelf heb ervaren.

Jaren geleden had ik het geluk om met Vera samen te werken. Door de lichtheid en humor in onze samenwerking bedachten we met weinig middelen de mooiste projecten.

Later begon ik mijn eigen massagepraktijk. Ik werkte veel alleen en de gesprekken met mijn klanten waren vaak persoonlijk en diepgaand.

Zonder dat ik het doorhad, werd ik steeds serieuzer in mijn werk. Doelen najagen, verantwoordelijkheden en alles wat moest bepaalden mijn dagen.

Tijdens corona moest ik ineens ander werk zoeken en kwam ik onverwacht bij de peuters terecht. Niet mijn ambitie en eigenlijk maar voor heel even.

In het begin was ik vooral bezig met de verzorgende kant. Later ging ik steeds meer mee in hun leefwereld.

Ik werd losser, maakte meer grapjes en deed lekker gek mee. ’s Ochtends zette ik vaak muziek aan. Dan werd er vol enthousiasme gezongen, gedanst, gesprongen, geschreeuwd en gelachen.

Je denkt misschien: als je met kinderen werkt, gebeurt dat toch meteen? Maar bij mij duurde het even voordat ik echt kon genieten van wat het werken met kinderen zo leuk maakt en helemaal meeging in hun speelse wereld.

Juist door al dat zingen, dansen en gek doen merkte ik hoeveel het met mijzelf deed.

Terwijl ik dit schrijf, vind ik dat eigenlijk best confronterend. Wanneer was die kant van mij zo ver naar de achtergrond verdwenen?

Er was niet één moment waarop ik besloot minder plezier te maken of alleen nog maar bezig te zijn met alles wat moest. Het gebeurde langzaam. Zo langzaam dat ik het niet eens in de gaten had.

Zo zat ik tijdens een vakantie op het strand mijn btw-aangifte te doen. Mijn vriendin Brenda keek me aan en vroeg: ‘Waarom?’ Voor mij voelde dat op dat moment heel logisch. Ik dacht echt dat het moest.

Dat vind ik misschien wel het pijnlijkste besef: dat je een deel van jezelf kwijtraakt, zonder dat je merkt dat het gebeurt.

Spelen helpt je om los te komen van alles wat moet. Het maakt je luchtiger, nieuwsgieriger en onbevangener en brengt je creativiteit weer op gang.

Dat zie ik ook bij Inge, met wie ik hierover een podcast maakte. Zij maakt graag ingewikkelde legpuzzels, bakt taarten en maakt mooie creaties voor kinderen. Juist daarin komt haar speelsheid helemaal naar voren.

Achteraf geloof ik niet dat mijn keuze om met peuters te werken toevallig was.

Vera zei later tegen mij: ‘Je innerlijke kind is heel vernuftig.’ Ze had gelijk. Een deel van mij wist blijkbaar al wat ik nodig had, nog voordat ik dat zelf kon begrijpen.

Daarom bleef ik uiteindelijk veel langer dan ik van plan was.

Sindsdien denk ik vaker na over wat ik vroeger graag deed. Een van die dingen was dansen.

Ik had alleen geen zin in het gedoe om naar een dansschool te gaan. Uiteindelijk ben ik gewoon thuis dansfilmpjes op YouTube gaan volgen. Zo simpel kan het dus zijn om iets wat je mist weer terug te brengen in je leven.

Ook met mijn nichtje Ivy komt die speelse kant vanzelf naar boven. Dan trekken we de gekste bekken en lachen we om de mafste dingen.

Ik kan nog steeds te veel in mijn hoofd zitten. Maar ik merk het nu eerder wanneer alles weer zwaar begint te voelen. Misschien moet ik dan juist even muziek aanzetten.

We hoeven onze speelsheid niet terug te vinden alsof ze helemaal verdwenen is.

Dat deel van ons is er nog. Soms heeft het alleen zo lang op de achtergrond gestaan dat we bijna vergeten zijn hoe het voelt.

Dankjewel, lieve peutertjes.

Jullie hebben mij niet alleen laten zien hoe belangrijk spelen is. Jullie hebben mij een deel van mezelf teruggegeven.

💛 Penny