Dit gaat niet meer vanzelf: over hormonen en ouder worden

Als ik terugkijk, waren die signalen er eigenlijk al veel eerder. Niet één duidelijk moment, maar allerlei losse klachten die zich langzaam opstapelden. Ik had al vaker last van mijn schouder, dus toen ik een frozen shoulder kreeg, vond ik dat op zich niet zo vreemd. Maar toen ik er binnen een jaar meerdere kreeg, had ik me misschien toch iets mogen afvragen.

Dat deed ik alleen niet.

Ook kreeg ik ineens hartkloppingen. Soms moest ik even gaan liggen om mezelf weer tot rust te brengen. Slapen ging niet meer zo vanzelf en ik werd ’s nachts regelmatig wakker omdat ik het ineens heel warm had en de deken van me af moest. Pas achteraf besefte ik dat dit opvliegers waren.

Voor iedere klacht bedacht ik een andere verklaring. De hartkloppingen kwamen vast door stress. Mijn schouder door een verkeerde houding. En omdat ik druk was met mijn studie, schoof ik veel klachten daarop af. Geen moment dacht ik aan hormonen. Ik hield me er eigenlijk helemaal niet mee bezig.

Het was zoals het was.

Voor mij hoorde de overgang bij iets negatiefs, een fase waar je liever nog niet aan denkt. In de maatschappij hangt er toch een bepaald beeld omheen en ja, dat had ik zelf ook. Het voelde als iets wat bij ‘oud worden’ hoorde en zo zag ik mezelf helemaal niet.

Daarom kwam het ook niet in me op dat hormonen misschien een rol konden spelen.

En me verdiepen in hormonen? Nee hoor. Daar voelde ik me veel te jong voor, dacht ik toen. Stom eigenlijk, want ik was al eind veertig. Maar zo dacht ik er toen echt over.

Mijn vriendinnen Mariëlle en Daan vertelden er regelmatig over. Ik luisterde wel, maar dacht steeds: ‘ja, het zal wel.’ Ik herkende mezelf er niet in en had geen idee hoeveel invloed hormonen op je lichaam kunnen hebben.

Pas toen ik me er zo’n twee jaar geleden echt in ging verdiepen, vielen er ineens allerlei puzzelstukjes op hun plek. Voor het eerst begreep ik dat hormonen veel meer invloed kunnen hebben dan ik ooit had gedacht. Dat betekende niet dat al mijn klachten daardoor kwamen, maar wel dat ik mijn lichaam ineens met andere ogen ging bekijken.

Dat gaf me ook rust. Niet omdat ik ineens overal een antwoord op had, maar omdat ik eindelijk begreep dat er misschien een verklaring was voor wat ik al zo lang ervaarde.

Achteraf begrijp ik eigenlijk wel waarom ik dit niet wist. Toen ik jonger was, werd er nauwelijks over de overgang of hormonen gesproken. Het was toch een beetje een taboe. Natuurlijk wist je dát de overgang bestond, maar niet wat hormonen allemaal met je lichaam en je hoofd kunnen doen.

Gelukkig is dat de laatste jaren veranderd.

Er wordt veel meer over hormonen en de overgang gesproken. Sommige mensen noemen het een hype. Prima. Maar ik ben vooral blij dat er eindelijk over wordt gesproken. Liever dat, dan dat vrouwen jarenlang blijven rondlopen zonder te weten wat hormonen allemaal met hun lichaam kunnen doen.

Hoe meer we weten, hoe beter we signalen kunnen herkennen en hoe eerder we ons lichaam kunnen geven wat het nodig heeft. Want ouder worden betekent niet automatisch dat je je minder goed hoeft te voelen. Je lichaam vraagt alleen iets anders van je. Dat kan betekenen dat je dingen net even anders gaat doen.

Niet harder trainen, maar slimmer bewegen. Niet altijd doorgaan zoals je dat vroeger deed, maar beter voelen wat je nodig hebt.

Wat mij nu helpt, is veel beter luisteren naar mijn lichaam. Dat is iets wat ik vroeger wel deed, daarna een tijd minder en nu weer bewust heb opgepakt.

Bijna iedere ochtend begin ik mijn dag met mediteren. Het helpt me om niet meteen in de aan-stand te schieten. Ik wil rustig opstarten en eerst even voelen hoe het met me gaat en wat mijn lichaam die dag nodig heeft.

Voorheen plande ik mijn agenda het liefst helemaal vol. Ik vond het heerlijk om bezig te zijn. Achteraf zie ik ook hoe vanzelfsprekend dat voor mij was. Druk zijn voelde als iets positiefs. Alsof een volle agenda betekende dat je goed bezig was.

Dat gevoel had ik niet alleen. Er wordt al langer over geschreven dat druk zijn in onze maatschappij bijna een statussymbool is. Misschien verklaart dat ook waarom ik het zo normaal vond om altijd maar door te gaan.

Inmiddels voelt een dag zonder afspraken soms als een cadeautje. Vroeger had ik dat waarschijnlijk saai gevonden. Nu kijk ik er juist naar uit.

Ook ben ik bewuster gaan bewegen. Yoga helpt me niet alleen om soepel te blijven, maar ook om beter te voelen wat mijn lichaam aangeeft. En ik let meer op wat ik eet. Dat lukt echt niet altijd, want ik ben een enorme zoetekauw. Maar ik merk dat te veel suiker iets doet met mijn darmen en met mijn energie. Alleen al dat besef zorgt ervoor dat ik vaker bewustere keuzes maak.

Dat betekent niet dat alles perfect gaat. Er zijn nog steeds dagen waarop ik denk: *pff… moet dit allemaal?* Alleen kijk ik er nu anders naar. Met meer begrip voor mijn lichaam en veel minder de neiging om overal meteen een verklaring voor te zoeken.

Ik wil niet zeggen dat al mijn klachten met hormonen te maken hadden. Dat weet ik simpelweg niet.

Maar als ik toen had geweten hoeveel invloed hormonen op je lichaam kunnen hebben, had ik die mogelijkheid in ieder geval overwogen. Nu kwam het niet eens in me op.

Soms denk ik weleens: was deze informatie er vroeger maar geweest. Niet pas als je al in de overgang zit, maar veel eerder. Gewoon als iets wat iedere vrouw al op jonge leeftijd meekrijgt. Zodat je beter begrijpt wat er in je lichaam kan veranderen.

Als je weet hoeveel invloed hormonen kunnen hebben, kun je die mogelijkheid in ieder geval meenemen en, als dat nodig is, samen met een arts onderzoeken.

Misschien is dat wel wat ik wil meegeven. Niet dat je overal hormonen als verklaring ziet, maar dat je die mogelijkheid ook niet meteen uitsluit.

💛 Penny