Hoe vriendschappen veranderen naarmate je ouder wordt

De laatste tijd denk ik vaker na over wat ik eigenlijk belangrijk vind in een vriendschap. Een situatie zette me daar onlangs over aan het denken.

Volgens mij hoort dat ook bij deze levensfase. Veel vrouwen kijken na hun vijftigste anders naar hun tijd, hun energie en de mensen met wie ze die willen delen.

Ik dacht aan de mensen die al jaren onderdeel zijn van mijn leven. Vrienden die ik al meer dan veertig jaar ken. Sommigen zelfs al vijftig jaar en met wie ik ben opgegroeid in Amsterdam. Maar ook aan mensen die ik later heb leren kennen.

Vorig jaar was ik op de zestigste verjaardag van een jeugdvriend. We zien elkaar nauwelijks maar het voelde meteen weer vertrouwd. Het was leuk om oude bekenden terug te zien. En tegelijkertijd dacht ik: ‘Wat gaat de tijd eigenlijk snel. ‘

Naarmate je ouder wordt, ga je anders kijken naar wat je belangrijk vindt in een vriendschap. De één gaat met pensioen en geniet van buitenlandse tripjes. De ander zorgt voor een ouder of kleinkind. Weer iemand anders begint juist aan een nieuw project of kiest een totaal andere richting.

Wat ik ook grappig vind, is dat de gesprekken veranderen. Vroeger hadden we het over werk, kinderen, drukke agenda’s en wat er allemaal geregeld moest worden. Nu merk ik dat het steeds vaker over pensioen gaat.

Over wanneer iemand wil stoppen met werken, wat hij of zij daarna wil gaan doen en hoe die volgende fase eruit zou kunnen zien. Dat zijn gesprekken die ik tien jaar geleden nooit voerde.

Vriendschap betekent voor mij niet dat je dezelfde keuzes maakt. Juist niet. Het betekent dat je elkaar accepteert zoals je bent. Ik vind het juist leuk om te horen hoe iemand anders naar het leven kijkt. Anders zouden onze gesprekken ook wel heel saai worden.

Ook de verwachtingen zijn veranderd. Vroeger sprak ik sommige vrienden bijna dagelijks. Tegenwoordig zie ik sommige mensen minder vaak. Onze levens zijn nu eenmaal ieder een andere kant opgegaan.

Daardoor ben ik anders gaan kijken naar contact. Voor mij draait een vriendschap niet om hoe vaak iemand belt of appt. Het gaat erom dat je weet dat het goed zit.

Laatst zei mijn vriendin Mariel tegen mij: ‘Ik bel jou eigenlijk nooit.’ Ik moest lachen. Dat maakt me namelijk helemaal niet uit. Als het goed zit, dan zit het goed.

Soms spreek ik weken of maanden niet met vrienden en dan zitten we ineens weer een uur aan de telefoon alsof we elkaar gisteren nog hebben gesproken. We hebben allemaal periodes waarin er veel speelt. Daarom vind ik het niet zo belangrijk wie er belt. Als ik zin heb om iemand te spreken, dan pak ik zelf de telefoon wel.

Vrienden die je geschiedenis kennen

Veel van mijn vrienden kennen verschillende versies van mij. Niet alleen de Penny van nu, maar ook de Penny van vroeger.

Ze kenden me toen ik nog op school zat, tijdens het stappen, toen ik aan het werk ging, in verschillende relaties en in de jaren waarin ik heel andere dromen en plannen had dan nu. Ze maakten niet alleen de mooie momenten mee, maar ook de periodes waarin ik opnieuw moest beginnen of mezelf weer moest hervinden. Als je elkaar zo lang kent, maak je heel wat fases van elkaars leven mee.

Misschien is dat ook waarom sommige vriendschappen zo waardevol blijven. Niet omdat je elkaar dagelijks spreekt of omdat je leven hetzelfde verloopt, maar omdat je samen een stuk geschiedenis deelt.

Die mensen hebben je zien veranderen door de jaren heen. En jij hen ook.

Als ik terugkijk op mijn vriendschappen, realiseer ik me dat iedere vriend iets anders toevoegt aan mijn leven. Met de één schuif ik graag aan voor een etentje en genieten we van de leukste feestjes. Met een ander kan ik uren praten over het leven, over hoe we ouder worden en over de dingen die ons op dat moment bezighouden. En met een vriendin met dezelfde Molukse achtergrond is er vaak meteen herkenning.

Misschien is dat wel wat ik zo mooi vind aan vriendschap. Niet iedereen hoeft alles voor je te zijn. De ene vriend brengt plezier, de ander herkenning en weer iemand anders laat je op een andere manier naar het leven kijken.

De laatste jaren ben ik best veel mensen verloren, onder wie mijn beste vriendin die op haar 54e overleed. Sindsdien kijk ik anders naar tijd. Het heeft me geleerd om keuzes te maken in waar ik mijn energie nog aan geef.

Ik merk dat ik steeds minder geduld heb voor mensen die blijven hangen in hetzelfde negatieve verhaal. Natuurlijk mag iemand zijn hart luchten. Maar als ieder gesprek steeds weer over hetzelfde probleem gaat, dan heb ik daar geen kracht meer voor.

Ergens onderweg heb ik blijkbaar een aardig onzinfilter ontwikkeld.

Als ik met vrienden afspreek, wil ik het vooral gezellig hebben. Ik hou van gesprekken die ergens over gaan, maar ook van lachen, herinneringen ophalen en gewoon genieten van elkaars gezelschap.

Dat soort momenten zijn me dierbaar geworden.

Peter is één van mijn beste vrienden. We hebben bijna wekelijks contact. Als we afspreken, willen we het vooral gezellig hebben. We lachen veel, praten bij en als er iets is, dan praten we het uit.

We hebben het ook vaak over ouder worden. Over hoe we ons goed willen blijven voelen, over reisplannen, nieuwe avonturen en alles wat we nog uit het leven willen halen.

En als we samen een drankje drinken, proosten we altijd even op hetzelfde.

Op vriendschap!

💛 Penny